Trailschoenen kiezen: soorten, levensduur en advies

Je kent het vast. Je trekt je gewone hardloopschoenen aan en besluit voor de verandering het bos in te gaan. Het heeft de hele nacht geregend en bij de eerste bocht glijdt je alle kanten op. Honderd meter verder trap je op een scherpe steen en voel je hem dwars door je zool heen. Dan weet je meteen waarom er trailschoenen bestaan.

Het eerste verschil zie je als je de schoen omdraait. Een hardloopschoen heeft een ondiep profile als slijtzool, gemaakt voor soepele grip op asfalt. Onder een trailschoen zitten noppen (lugs genoemd) die hoger zijn en in meerdere richtingen wijzen, zodat je grip hebt bij het klimmen, afdalen en zijwaarts bewegen. Hoe diep ze zijn hangt af van het type schoen. Op harde paden en gravel zijn vaak kortere/lagere noppen beter. Op modderige/zachte ondergrond kies je langere noppen die verder van elkaar af staan. En voor steil, technisch terrain is er tussen in vaak beter. Hoe verder de noppen uit elkaar staan hoe beter ze modder los laten. En als de Noppen iets Dichter bij elkaar staan heb je vaak meer grip op natte stenen. Ook het rubber maakt verschil: zachter rubber grijpt beter op natte stenen en wortels, harder rubber slijt minder snel.

Het tweede verschil zit in de zool, en dat is het onderdeel dat de afgelopen jaren misschien wel het meest is veranderd. Lange tijd was het antwoord op scherpe stenen en wortels een stevige, stugge zool met een rockplate (een dun plaatje in de middenzool die als een schild werkt). Tegenwoordig lijkt de zool van veel trailschoenen best veel op die van een hardloopschoen. De bescherming zit nu meer in de opbouw. Een dikkere midzool geeft je meer materiaal tussen je voet en de ondergrond, en de plaatsing van het slijtzool rubber bepaalt waar je voet beschermd is. Dan is een extra plaatje vaak niet meer nodig. Je vindt een rockplate nog wel in sommige stevige modellen voor technisch terrein en hiken.

Ook is de midzool geometrie van een trailschoen anders dan een straatschoen om zich beter te kunnen aanpassen aan de ondergrond. Stel je voor dat je over een bospad vol wortels en keien loopt. Op een stugge, vlakke zool balanceer je op het hoogste punt van elke steen. Een zool met een slimme vorm kan zich beter vormen naar de ondergrond, dus hij zakt als het ware om de stenen heen. Je voet blijft daardoor rustiger staan, en dat geeft een soort stabiliteit op de trail die je bij een gewone hardloopschoen mist. Het verklaart ook waarom veel trailschoenen tegenwoordig zo soepel lopen.

Dan het bovenwerk. Dat is bij een trailschoen steviger en slijtvaster dan de lichte mesh van een hardloopschoen, zodat het minder snel beschadigd door takken en scherpe rotsen. Voorop zit een versterkte neus die je tenen beschermt als je ergens tegenaan schopt, en die waardeer je pas op het moment dat het gebeurt. Sommige modellen hebben bovendien materialen die water afstoten, en het bovenwerk blijft gewoon ademen.

Het vierde verschil voel je pas onderweg: de pasvorm. Op een trail beweeg je ook zijwaarts. Je stapt over een wortel, zet je voet scheef neer op een helling en remt bergaf. Daarom sluit een trailschoen bij veel modellen steviger om je hiel en middenvoet, zodat je voet niet gaat schuiven. Een hardloopschoen zit vaak wat ruimer en is elastischer, want daarmee loop je vooral rechtdoor en hier is comfort belangrijker dan de extra ondersteuning.

Wat dit samen doet, is misschien wel het belangrijkste. Op asfalt hoeft een schoen zich nauwelijks aan de ondergrond aan te passen, want dat is over het algemeen vlak. Op een trail verandert de ondergrond met elke stap. Neem een steile, natte helling met losse stenen. De noppen grijpen in de grond, de zool houdt je voet beschermd en stabiel en de pasvorm zorgt dat je voet in de schoen blijft terwijl je schuin staat. Elk onderdeel is gemaakt om mee te bewegen met wat de ondergrond je geeft, dus je hoeft niet te vechten met het pad.

Het makkelijkst kies je op drie dingen: waar je loopt, hoe lang je gaat en hoe het weer is. Heb je die drie, dan blijven er al snel maar een paar schoenen over.

Loop je een afwisselend over de weg en onverhard over lichte trails of gravel? Dan is een hybride schoen meestal de beste keuze. Ga je vooral kortere wedstrijden lopen of technische stukken, dan is een lichte schoen waarmee je de ondergrond goed voelt en meer controle hebt een goede keuze. Loop je ultra’s of lange dagen, dan is meer demping, comfort en een schoen die je wat helpt met afwikkelen the way to go. Zodat de schoen ook na zes uur rennen nog prettig voelt.

Dan het weer. Een waterdichte schoen met een GORE-TEX membraan (GTX) houdt nattigheid buiten. Dat is ideaal voor wanneer je vooral in natte of koude omstandigheden loopt. Of als je in de winter de hond uitlaat of een dagje gaat wandelen. De prijs: water dat via de enkelkraag naar binnen komt, blijft erin zitten, en hij ademt minder dan mesh. Ren je vooral en verwacht je natte voeten, dan droogt een schoen van mesh sneller. In ons blog Heb je waterdichte GORE-TEX trailschoenen nodig, of sneldrogend mesh? lees je precies wanneer welke past.

Een trailschoen zit goed als je hiel goed blijft zitten, je midvoet goed aansluit, je tenen vrij kunnen bewegen en niets drukt of wrijft. Een goede schoen voelt als een pantoffel. Stel je voor dat je boven aan een lange klim staat en de afdaling begint. Bij elke stap schuift je voet een stukje naar voren. Is de schoen te krap, dan botsen je tenen tegen de neus en kom je thuis met een blauwe teennagel (of erger).

Daarom laten we ongeveer een duimbreedte ruimte voor je tenen afhankelijk van de afstand. Veel mensen zitten het prettigst in een hele tot anderhalve maat groter dan hun gewone schoen. Pas ze het liefst aan het einde van de dag, als je voeten iets zijn uitgezet, en trek de sokken aan die je ook tijdens het lopen draagt.

Let ook op de breedte, want die verschilt per merk en model. In onze collectie filter je op smal, gemiddeld of breed, dan zie je meteen alleen wat bij jouw voet past. En bij elke schoen vind je een breedte maattabel zodat je goed kunt kiezen.